Februarie het ’n manier om ons aan liefde te laat dink. Dit kom toegedraai in rose en lint, maar die soort liefde wat ek die meeste in my kombuis raaksien, is stiller en baie minder vertonerig. Dis die liefde wat opdaag in ’n bak ‘iets warm’ wat met ’n vinnige drukkie afgelewer word, of ’n bord kos wat sonder veel woorde oor ’n tafel aangeskuif word.
Dis wanneer kos ophou om net kos te wees en ’n gebaar word.
Dis maklik om hieraan te dink in terme van siekes of bejaardes. Maar ek het besef dat ons almal, ongeag ons ouderdom, na hierdie soort sorg hunker. ’n Vriendin in haar dertigs wat haar pad deur hartseer navigeer, wil nie altyd ’n lang gesprek hê nie; soms wil sy net ’n houer pasta in haar yskas hê. ’n Nuwe ouer wat al dae lank nie geslaap het nie, het iets nodig wat met een hand herverhit kan word. ’n Huismaat wat laat nagte werk, sal beslis ’n bak iets waardeer wat nie roosterbrood is nie.
In ’n plek soos Stellenbosch, waar kos dikwels met presisie opgedis en met fyn wyn gepaard gaan, is dit maklik om die dieper rol wat dit speel te vergeet. Maar in ons eie kombuise gaan kos minder oor perfeksie en meer oor teenwoordigheid. Die ekstra porsie wat ons maak, net ingeval. Die resep wat ons oor en oor maak omdat daar troos daarin ingebak is.
Kos is nuttig op dié manier. Dit systap verby ongemaklikheid. Jy hoef jouself nie te verduidelik wanneer jy ’n pot sop of ’n houer pasta aflaai nie. Jy sê net, op ’n baie praktiese manier: “Ek het aan jou gedink.”
Selfs in gelukkiger oomblikke speel kos steeds daardie rol. Ons stuur mense huis toe met oorskiet, of pak vir hulle ’n sny koek vir later. Dis klein dinge, maar dit hou die gevoel van ’n gedeelde tafel aan die gang lank nadat almal vertrek het.
Een van my gunsteling-dinge om te gee, is ’n eenvoudige tamatie- en olyfsous. Dis nie vertonerig nie. Dit maak nie asof dit iets anders is as wat dit is nie. Maar dit vries goed, word maklik weer verhit en voel op een of ander manier altyd soos ’n drukkie in ’n bak. Elke keer dra dit dieselfde stille boodskap: jy hoef vanaand nie te kook nie.
En dalk is dit hoe liefde die meeste van die tyd lyk — nie groot verklarings nie, maar klein eetbare goedhartighede wat iemand se dag net ’n bietjie makliker maak.
’n Eenvoudige Tamatie- en Olyfpastasous
Bestanddele:
- 3 eetlepels olyfolie
- 1 ui, fyn gekap
- 3 knoffelhuisies, fyngedruk
- 2 blikke (400 g elk) goeie gehalte gekapte tamaties
- 1 teelepel suiker
- 1 eetlepel water
- ½ teelepel gedroogde rissievlokkies (opsioneel)
- 1 koppie ontpitte olywe, grof gekap
- Sout en swartpeper
- ’n Handvol vars basiliekruid, grof gekap
Metode:
- Verhit die olyfolie in ’n kastrol oor medium hitte. Voeg die ui by en kook tot sag en liggies goudbruin.
- Voeg die knoffel by en kook nog ’n minuut tot geurig.
- Roer die tamaties, suiker en rissievlokkies by. Laat liggies prut vir 20–25 minute tot dit verdik.
- Voeg die olywe by en geur met sout en peper. Kook vir nog 5 minute.
- Rond af met vars kruie. Bedien oor pasta, of skep in houers om weg te gee of te vries.
Want soms dra die eenvoudigste kos die grootste hart.
Teks: Chantal Lascaris | Foto: Verskaf
