Daar is iets aan die winter wat ons almal in sentimentele dwase verander.
In die somer is ek heeltemal prakties. Ek eet slaaie, spandeer soveel tyd as moontlik buite en talm oor laat aandetes op die patio. Dan kom Julie en skielik laat vaar ek alle somerlogika; sagte pantoffels word formele skoene en ek begin teen ongeveer 17:00 aan aandete dink, asof my eetlus besluit het dat dit winterbedryfsure verkies.
Die winter het ook ‘n eienaardige manier om herinneringe op te grawe wat ons nie eers geweet het ons weggepak het nie. Die reuk van gebakte beskuit maak my onmiddellik weer ses jaar oud, sittende by my ouma se kombuistafel met my voete nêrens naby die vloer nie. Die geur van kaneel herinner my aan bak saam met my ma, terwyl houtrook herinneringe aan ou truie en familiebyeenkomste saamdra.
Miskien word ons herinneringe nie in ons gedagtes gestoor nie, maar in ons sintuie. En is dit nie vreemd dat die kosse waarna ons in die winter verlang, amper nooit gesofistikeerd is nie? Niemand het nog ooit na reënerige lug gekyk en gesê: “Weet jy wat ek nou nodig het? ‘n Klein porsie ceviche.”
Nee. Ons wil makaroni en kaas, koek, gebakte poedings en goed met bros buitekante en sagte middels hê. Kos wat by die tafel aankom in ‘n bakkie wat so warm is dat dit ‘n vadoek en ‘n waarskuwing benodig. Kos wat tweede porsies aanmoedig en ons dan oortuig om ‘n bietjie langer te sit omdat dit in elk geval te koud is om êrens anders heen te gaan.
Trooskos gaan glad nie oor die kos nie. Dit gaan oor die gevoel. Miskien is dit hoekom die winter ons nostalgies maak. Die kosse waarvan ons hou, word eetbare herinneringe. Ons herskep resepte, nie omdat ons honger is nie, maar omdat ons heimwee het vir vergane tye.
As iemand wat heelwat tyd in die kombuis deurbring, het ek besef dat trooskos een van die lewe se grootste geskenke is. Dit voed ons liggame, beslis, maar dit voed ook ons herinneringe, ons gevoel van behoort en ons behoefte om versorg te word.
Die wonderlike ding is dat trooskos ons nie hoef te laat voel asof ons ‘n klip in ons mae ronddra nie. In my kookboek, “All Sorts of Junk Food Made Healthy”, wou ek al die nostalgie en vreugde van ons gunsteling trooskosse behou terwyl ek dit ‘n bietjie sagter vir ons liggame maak. Want die beste resepte is sekerlik dié wat ons in elke sin van die woord voed.
So, hierdie maand het ek ‘n resep uit my boek ingesluit.
Gelaaide Gebakte Aartappels
Bestanddele:
- 4 groot aartappels geskrop en afgedroog
- 2/3 koppie gaar spek, gekap
- 2/3 koppie Griekse jogurt
- 4 koppies spinasieblare, gesnipper
- 2 sprietuie, dun gesny
- 2 teelepels salie, fyn gekap
- 2/3 koppie wit cheddarkaas, gerasper
- 1 eetlepel olyfolie
- Sout en peper na smaak
Metode:
- Verhit oond tot 200 grade.
- Prik aartappels oral met ‘n vurk, vryf met 1/2 eetlepel olyfolie en sprinkel met ½ teelepel sout.
- Bak op ‘n gevoerde bakplaat vir ongeveer 60 minute tot sag, laat dan effens afkoel.
- Braai intussen die spinasie in ‘n pan met ‘n tikkie olyfolie tot verwelk; sit eenkant.
- Sny aartappels in die lengte in die helfte. Skep die vleis uit in ‘n bak (los ‘n rand om die kante) en maak liggies fyn.
- Meng die jogurt, verwelkte spinasie, sprietuie, salie, spek, sout, peper en die helfte van die kaas by.
- Verdeel die vulsel terug in die aartappelskille en bedek met die oorblywende kaas.
- Bak vir ongeveer 10 minute tot deurwarm en die kaas bruin word. Bedien warm.
