Ek slaap die laaste tyd nie goed nie.
Nie die sagte, “O, ek het een of twee keer wakker geword” soort van nie slaap nie. Ek bedoel die vol, wyd-oë, staar-na-die-plafon, onderhandel-met-my-eie-gedagtes-om-2:47 VM soort van nie slaap nie.
Jy ken die soort. Die brein besluit skielik dat dit die perfekte tyd is om uiters onbehulpsaam te word. Dit speel gesprekke van 2003 weer oor.
Dit vra belangrike vrae soos: Het jy op daardie e-pos geantwoord? Moet jy die gastebadkamer oorverf?
Dit bevraagteken my lewenskeuses. En toe, in wat voel soos ‘n baie volwasse en verstandige skuif, besluit ek: Ek gaan tee maak.
Tee voel verantwoordelik. Tee voel soos die soort ding wat mense wat “stres goed bestuur” in die middel van die nag doen. So ek skuifel kombuis toe en probeer om nie die huishouding wakker te maak nie, oortuig dat dit ‘n kalm, herstellende besluit is.
Die ketel kook met teatrale entoesiasme, asof hy aan die hele vallei aankondig dat ek weer wakker is. Ek plaas die teesakkie in die koppie. Ek skink die water. Ek voel kalm.
En toe onthou ek die melk.
Nou, ek kan dit swart drink. Baie sterk, bewonderenswaardige mense doen dit. Maar om 3:00 VM is ek nie sterk of bewonderenswaardig nie. Ek wil troos hê. Ek wil melk hê.
So maak ek die yskas oop. En dis toe dat die moeilikheid begin.
Want die yskas om middernag is nie dieselfde yskas wat jy om twaalfuur teëkom nie. Gedurende die dag het ek en die yskas ‘n volkome respektabele verstandhouding. Ek maak dit doelbewus oop. Ek weet waarna ek soek. Dis alles baie volwasse en doeltreffend.
Teen middernag verander dinge egter. Teen middernag word die yskas ‘n gloeiende, gonsende medepligtige. Dis asof dit vir my gewag het. “Ag, goed,” lyk dit of dit sê. “Jy’s terug.”
Ek reik na die melk. Dis al wat ek nodig het. Net die melk. Maar terwyl ek daar is, sien ek dinge raak. Kaas. ‘n Halwe suurlemoen. ‘n Heroïese houer met oorskietkos waaroor ek baie opgewonde was tydens middagete. ‘n Flessie met iets wat dalk eens pesto was, maar nou meer van ‘n konsep is.
Die eintlike probleem is natuurlik die kaas. Kaas het ‘n manier om te fluister. Dit skree nie soos sjokolade nie. Dit mompel. Kalm. Redelik.
“Dis proteïen,” sê dit.
“Dit is basies ’n gesondheidsbesluit.”
“Jy het ook nie geslaap nie. Jy verdien dit.”
En voor ek dit weet, staan ek in die kombuis in my pantoffels, met ‘n klein stukkie cheddarkaas in my hande asof dit ‘n baie private beloning is.
Die volgende oggend, natuurlik, is die bewyse daar. Die effens skewe kaasrand. Die vurk wat in die wasbak agtergelaat is. Die yskasliggie wat nou minder soos ‘n vriend en meer soos ‘n getuie voel.
Maar miskien is die yskas nie die probleem nie. Miskien is dit net ‘n stille metgesel vir diegene van ons wat onsself wakker bevind wanneer ons nie behoort te wees nie. Dit vra geen vrae nie. Dit bied geen raad nie. Dit neurie eenvoudig soos ‘n lojale metgesel wat jou geheime bewaar.
Daar is iets vreemd vertroostends daaraan.
So totdat die slaap behoorlik terugkeer, vermoed ek die yskas en ek sal ons laatnag-vergaderings voortsit. Stil, respekvol, effens agterdogtig teenoor mekaar.
Teks: Chantal Lascaris | Foto: Pexels
