Daar is sommige dinge in die lewe wat misleidend eenvoudig klink: jou skoenveters vasmaak, ‘n koppie tee maak en ‘n eier braai. Tog, om redes wat ek nog nooit heeltemal verstaan het nie, bly om ‘n eier te braai het een van my grootste kulinêre uitdagings.
My probleem is die eiergeel.
Ek wil ‘n perfek gebakte eier hê met ‘n pragtige, goue eiergeel wat trots in die middel sit, die wit gaar maar steeds sag om die kante. Wat ek gewoonlik kry, is iets wat lyk asof dit deur ‘n emosionele krisis gegaan het.
Om eiers te kraak, lei tot sy eie versameling kombuisrampe. Daar is my tentatiewe hou wat ‘n klein kraak maak, maar wat weier om oop te maak, gevolg deur die entoesiastiese tweede hou wat dop oral laat spat. En dan is daar die stukkie dop wat op een of ander manier sy pad in die bak vind. Ek jaag dit rond met ‘n lepel, net vir dit om te verdwyn as ek gedink het ek dit het dit gevang.
Ek het ook gelees dat eiers op ‘n plat oppervlak gekraak moet word eerder as op die rand van ‘n bak, want dit verminder glo die kans dat dopfragmente in die eier beland. Dit klink alles baie sinvol.
Maar niks hiervan los my eintlike probleem op nie.
Sodra die eier in die pan is, raak ek senuweeagtig. Is die hitte te hoog? Is dit te laag? Moet ek dit omdraai? Moet ek dit net so los? En dan kom die noodlottige oomblik wanneer ek besluit dis tyd om dit om te draai.
Dit is waar my gebakte eier gewoonlik sy bestemming ontmoet.
Ek skuif die spatel onder die eier in met die selfvertroue van ‘n professionele sjef. Ek lig op. Ek draai om. En daar is dit: die eiergeel, gebreek en versprei oor die pan soos ‘n klein geel misdaadtoneel.
Op hierdie stadium is daar net een ding om te doen.
Maak roereier.
En so word my pragtige gebakte eier roereier sonder enige spesifieke voorneme van my kant. Ek roer dit kragtig, voeg bietjie geurmiddels by en maak asof dit heeltyd my plan was.
Die ironie is dat ek eintlik van roereier hou. Dis vergewensgesind. Dit gee nie om om rondgestoot word nie. Hulle verwag nie dat jy hulle moet bewonder nie. Hulle gaan eenvoudig net aan met die werk.
‘n Gebakte eier is egter genadeloos.
Dit vereis presisie, geduld en die ligste moontlike aanraking – drie eienskappe wat geheimsinnig verdwyn die oomblik as ek ‘n spatel optel.
So as jy ooit by my huis kom vir ontbyt en ek bied jou roereiers aan, moenie geflous word nie.
Jy het nie roereiers bestel nie.
Jy het ‘n gebakte eier bestel wat dit nie gemaak het nie.
In hierdie resep word die nederige roereier tot nuwe hoogtes verhef met die byvoeging van bloukaas. Die kaas bied ekstra romerigheid, wat dit daardie smelt-in-die-mond-sensasie gee terwyl dit ‘n skerpte en soutigheid aan die algehele smaak toevoeg.
Bestandele:
- 8 – 10 eiers
- ¼ teelepel bakpoeier
- 2 eetlepels melk
- Sout en peper na smaak
- 2 teelepels gekapte vars pietersielie
- 3 eetlepels bloukaas
- Mikroblare en eetbare blomme vir garnering
Metode:
- Klits eiers. Meng bakpoeier met bietjie melk, voeg by eiers met die res van die melk; geur goed.
- Kook in ‘n warm pan, terwyl jy roer, tot amper gestol. Voeg pietersielie en bloukaas by; roer tot net gaar.
- Bedien op gebotterde roosterbrood, bedek met mikroblare en ‘n eetbare blom.
Vir meer resepte soos hierdie, sien asseblief my boek, “All Sorts of One Dish Wonders”.
